خدایا ! خیلی دوستت دارم ...

باز سوی تو آمدم ...
نویسنده : سمیه - ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ دی ،۱۳۸٤
 

 

مهر و بزرگواری ات مثل همیشه مرا به سوی خود می خواند ...

به سوی تو آمدم ... خدای من ... به سوی تو ! که مهربانترینی ...

از چه بگویم ؟ ....

از کجا آغاز کنم ؟ ...

از که بگویم ؟ ...

تو که ناظر همیشگی کارهایم .... زندگی ام .... اتفاقات .... و .... دگرگونی های منی ....

اصلا ! تو خود بوجود آورنده ی اینها هستی ...!

پس من از چه بگویم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

............

................

.......................

تو که بر همه چیز آگاهی !

تو که حال مرا می دانی ! ...

چرا مرا از این ابهام کشنده رها نمی کنی ؟ ....

چرا این انتظار را به پایان نمی رسانی ؟ ....

چرا با بالهای سپید مرگ به سویم نمی آیی ؟؟؟ ....

خدایا ....

خالصانه می گویم .....

دیگر تاب ابهامات زندگی را ندارم ....

دیگر تاب انتظار کشیدن را ندارم ..........

دیگر تاب زیستنی بی شوق و شور را ندارم ........

بیا !

بیا ....منو با خودت ببر !

هر جا که می بری ببر .....

هر جا بجز این زمین خاکی کبود ......

 اونجا که لذت آرامش را بچشم .....

خدایا .....

بس است این انتظار ......

به پایان برسانش ..................

به سویم بیا ....

 شمع های سرورم به امید آمدن تو فروزانند ....

آن زمان که بیایی این شعله ها تابناک تر می شوند .....

خواه بیایی ، یا نه ...

با اشک هایم تمامی این دنیای مادی را فرو خواهم شست .....

خدایا ! برای خرسندی ات ،.........

با اشک هایم که به عطر عشق آغشته اند ،..................

پاهای سکوت تو را خواهم شست ...

و محراب روحم را تا آمدنت خالی نگاه خواهم داشت !

لب نخواهم گشود و از تو چیزی نخواهم خواست ...

تو آلام و رنج انتظار این قلب شوریده را می شناسی ...

تو دعای مرا می شنوی !

و می دانی که به هیچ کس دیگر چون تو عشق نمی ورزم ...

خواه بیایی یا نه ! ...

به انتظارت خواهم نشست ...

حتی تا ابد !

 


 
 
اين روزا ...
نویسنده : سمیه - ساعت ۱۱:٢۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۱ دی ،۱۳۸٤
 

 

این روزا درد آدما                           فقط غم بی کسیه

زندگیشون حاصلی از                    حسرت و دلواپسیه

این روزا خوشبختی ما                   پشت مه نبودنه     

این روزا درد آدما                           چترای باز تو بارونه 

این روزا دوستا هم دیگه                 باهم صداقت ندارن

یه وقتا توی زندگی                        همدیگرو جا می ذارن

جنس دلای آدما                            این روزا سخت و سنگینه

فقط تویه نقاشیا                           دنیا قشنگ و رنگیه

اسم گلا رو این روزا                       هرگز کسی نمی دونه

اما تو تا دلت بخواد                        اینجا غریب فراوونه

این روزا اشکمون فقط                    چاره ی بی قراریه

این روزا دوستای خوبم                   همدیگرو گم می کنن

این روزا آدما کمن                         پشت نقاب پنجره

کمتر می بینی کسی رو               که تا ابد منتظره

مردم ما به همدیگه                      فقط زود عادت می کنن

حقا که بی وفایی رو                     خوبم رعایت می کنن

درسته که اینجا همه                     پاییز رو دوست ندارن

پاییز که از راه برسه                       پا روی برگاش می ذارن

اما شاید تو زندگی                        یه بغض خیس و کال دارن

چند تا غم و یه حسرت و                آرزوی محال دارن

این روزا باید هممون                      برای هم سایه باشیم

دردای ارغوانی رو                         با هم تحمل بکنیم

اگه بهم کمک کنیم                       زندگی دیدنی میشه

اما نه ... فکر که می کنم              این کار یه کار ساده نیست

انگار برای گل شدن                      هنوز هوا آماده نیست .......

                  


 
 
تولد ! ...... رنج بودن !........تمنای مرگ !........
نویسنده : سمیه - ساعت ۱۱:۳٠ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٦ دی ،۱۳۸٤
 

یه فصل سرد ....

یه آسمون ابری ......

یه قطره اشک ...........

یه قلبی که اگه خدا رو نداشت ! زنده موندنش محال بود !

..............

.....................

....................................

تا امروز در چنین ابهام ژرفی ، در زندگی فرو نیافتاده بودم .

کمی که فکر می کنم ... دلیل این ابهام را در می یابم !

گمان می کنم اثر همان اشک های غریبی ست که دیشب مهمان چشمانم بوده اند !

هیچ گاه دلیل  آمدن و رفتن این اشک ها را ندانستم ...

نمی دانم ! ... یا شاید هم می دانم ....

شاید اثر همان خراشی ست که از آغاز تولدم در این دنیا بر صورت احساسم وارد آمده ...

شفافتر بگویم ...

 از همان ابتدایی ترین روز زندگی ام که توان درک هیچ چیز را نداشتم ! ... رنج و درد * بودن * را با تمامی جهالتم در یافتم و بر خود گریستم !

و اکنون ...

بعد از گذشت بیست و یک سال از آن روز هنوز از این درد که با هیچ چیز التیام نمی یابد رنج می برم ...

و تنها این اشک گرم مونس شب های سرد و تاریک قلبم است همچون دوستی وفادار  .

و من ! ....

اکنون !....

دلشکسته تر از باران ، منتظر خورشید ! تنها ....... نشسته ام !.......

دلتنگ رنگین کمان شدنم ! ...........